You’re Welcome!


Welcome to my station, called CLUB Z*O*D*I*A*C*K. CLUB Z*O*D*I*A*C*K is here to amuse, entertain and inform you. Enjoy your visit, and thanks for your attention! Highly appreciated.

Source: You’re Welcome!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

CASINO ROYALE: D*J*K vs Koning Willem Alexander


http://livestream.com/accounts/14878407/events/4295940/videos/97346127/player?autoPlay=false&height=360&mute=false&width=640

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De Beste Video Clip Aller Tijden (1)


Om alle mogelijke redenen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Seks in de VS


roman1

Nu Dominique Strauss-Kahn zijn paspoort terug heeft, doet hij er goed aan om de VS direct te verlaten en nooit meer terug te keren. Een mens met zijn libido heeft daar niets te zoeken, want in Amerika kan je alleen veilig ejaculeren na schriftelijke toestemming van de bedpartner in kwestie, twee onafhankelijke getuigen, een tv-dominee en een rechter.

Los van de schuldvraag of DSK het kamermeisje Nafissatou Diallo heeft aangerand, los van de vraag of zij haar getuigenverklaring heeft gelogen en los van alle beschuldigingen van klassejustitie na de vrijspraak van DSK: volgens de kromgetrokken seksuele moraal van de VS blijft hij voor eeuwig een oversekste viespeuk die dankzij het geld van zijn al even foute echtgenote aan zijn straf wist te ontsnappen. Waarom? Omdat volgens de onwaarschijnlijke kongsi van Amerikaanse feministen en christenfundamentalisten iedere man altijd schuldig is. Zeker als hij Frans is.

Daarom deze dwingende kijktip voor DSK: de documentaire Wanted And Desired (2008) (download) over het juridische vagevuur waarin regisseur Roman Polanski belandde toen hij in 1977 op 43-jarige leeftijd de 13-jarige Samantha Geimer drogeerde, naakt fotografeerde en ‘verkrachtte’ in de badkuip van Jack Nicholson. Niet zo netjes natuurlijk, maar wat volgde was perverser dan de (mis-)daad zelf.

De Pools/Franse Roman Polanski was de gedroomde kop van Jut voor de Amerikaanse neurose rond seks. De media zagen in de aanklacht opnieuw een bevestiging van Polanski als de duivel zelf, die met zijn diabolische geschmier de ene na de andere minderjarige in de bedstee wist te lokken. ‘Voulez-vous une photo shoot pour Vogue, ma chérie?’

Acht jaar eerder maakte Polanski voor het eerst hardhandig kennis met de Amerikaanse seksuele schizofrenie. Thuis in Los Angeles werd zijn zwangere echtgenote Sharon Tate samen met vier anderen bruut afgeslacht door Charles Manson, een home-grown seriemoordenaar vol verknipte lusten met een entourage van seksuele slavinnen. Polanski verloor zijn vrouw en zijn aanstaande baby, maar toch waren de media er als de kippen bij om hemzelf aan te wijzen als de dader. Because he’s short, foreign, and he talks funny.

Na hun gepoedel in de tobbe werden Roman en Samantha verzwolgen door de pers, die met de mond vol saliva verslag deed van orale en anale handelingen die in grote delen van de VS nog altijd verboden zijn. En wat verboden is, is lekker.

Tijdens het gerechtelijk onderzoek ruzieden Polanski’s advocaat en de aanklager als twee hitsige schooljongens om Geimers bevuilde slipje, dat bij wijze van compromis in tweeën werd geknipt, zodanig dat beide mannen beschikten over evenredige delen van de geurende vlekken in het kruis.

Zwaar ademend van de mediageilheid transformeerde rechter Laurence J. Rittenband de zaak Polanski nog verder tot een showproces waarin hij een glansrol voor zichzelf zag weggelegd. Met een geheven tentpaal onder zijn toga smeerde hij de zaak zo lang mogelijk uit om zijn foto in de kranten te houden. Hij negeerde adviezen van psychologen, reclasseringsambtenaren en getuigen-deskundigen, en veegde consequent elk compromis tussen het OM en de verdediging van tafel. Rittenband zwoer dat hij niet zou rusten totdat Polanski voor de rest van zijn leven in de cel zat.

Dat moment is nooit gekomen. Roman Polanski vluchtte bij de eerste de beste gelegenheid het land uit om er nooit meer terug te keren. Toch werd Polanski in 2009 op verzoek van de Amerikanen nogmaals gearresteerd in Zwitserland. 32 Jaar na zijn escapades met Geimer stond hij bijna een jaar onder huisarrest in zijn chalet in Gstaad, maar zijn enkelband weerhield hem er niet van de meesterlijke paranoia-thriller The Ghostwriter te maken. Rechter Rittenband overleed in 1993, maar bleef tot aan zijn dood geobsedeerd door de zaak.

Hoewel Samantha Geimer in latere interviews heeft aangegeven dat ze veel meer geleden heeft onder de perversiteiten van de rechtszaak dan onder haar ‘verkrachting’ door Polanski, staat er nog altijd een arrestatiebevel tegen hem uit. Zodra de nu 78-jarige regisseur een Oscar komt ophalen, zit hij weer vast. De ouwe snoeperd Gore Vidal zag het goed: ‘As one gets older, litigation replaces sex.’

Geplaatst in Documentaire, Film, Gossip, Soap | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Ich Bin Ein Zapruder


smileatthebirdie

Op 22 november 1963 om half  één ’s middags schoot de maffia, de CIA, de FBI, het Castro-regime, Lyndon B. Johnsonde anti-Castro militie, de KGB, Geert Wilders, het militair-industrieel complexLee Harvey Oswald het hoofd van president Kennedy stuk. Dat was ook het moment waarop de meest succesvolle eendagsvlieg in de filmgeschiedenis zijn finest 26,6 seconds beleefde: Abraham Zapruder.

Zapruder filmde de moord op JFK met een 8mm opwindcameraatje van Bell & Howell; destijds een state-of-the-art consumentenmodel dat – net als de huidige smartphone-video’s op Facebook – vooral gebruikt werd voor slaapverwekkende familiefilmpjes die niemand wilde zien. Qua production value viel Zapruder die dag in Dallas met zijn neus in de boter. Zijn amateuropname schreef geschiedenis. En sindsdien is hij niet de enige gebleven. Iedereen loopt tegenwoordig met één of meerdere camera’s op zak, dus er schuilt een Zapruder in ons allemaal.

Met zijn recording van de moord op Kennedy zette Zapruder de esthetische standaard van ooggetuigenfilmpjes: de beste beelden zijn schokkerig, gritty of zelfs deels gitzwart in plaats van gelikt, stabiel en netjes uitgelicht. Hoe chaotischer het beeld, des te geloofwaardiger de catastrofe. Plaats die opnames vervolgens in de gelikte vormgeving van een nieuwsprogramma, compleet met network-logo, een tickertape met kelderende beurskoersen onderin beeld en het woord ‘BREAKING’ in volvette belettering, en voilá, je hebt rampen-/terreur-/lone gunmen-televisie waar de urgentie vanaf spat.

Echt. Iedereen kan het.

Geplaatst in Nieuws | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Een Bekentenis Waar 45 Miljoen Mensen Op Zaten Te Wachten


I'm Not A Crook
In 1977 zat Richard Nixon volledig aan de grond. Zijn reputatie dankzij Watergate naar de klote, iedere mogelijkheid op politieke invloed verkeken, en een land dat hem haatte. En waar ging het uiteindelijk om? Alleen al de grootscheepse flessentrekkerij van de Bush clan maakt van Watergate zoiets als het rippen van een KitKat. Bovendien: nu wordt de hele Amerikaanse bevolking 24/7 gebugged. Talkshow host David Frost had het ook niet makkelijk: de roem van de presentator was als een champagnekurk omhooggeknald in de VS, maar die kurk was net zo snel weer gedaald en had een zachte landing in Australië gemaakt, waar Frost met het hosten van proto-reality show Great Escapes dreigde op te lossen in zijn eigen luchtigheid. Om zichzelf meer graviteit te geven wil hij Nixon interviewen. Nixon accepteert het aanbod van het vermeende lichtgewicht, voor 600.000 dollar. Frost schiet dit bedrag grotendeels uit eigen zak voor. De enige adverteerder die mee wil doen is een hondenvoer producent.

De film Frost/Nixon, gebaseerd op een toneelstuk, dramatiseert de gesprekken tussen Frost en Nixon. Frost wordt neergezet als een van oppervlakkigheid glimmende playboy, Nixon als een geslepen en geslagen schaker.
De interviewmarathon ( in de film zijn het vier sessies, in werkelijkheid waren het er twaalf van twee uur) is verfilmd als een bokswedstrijd waar beide heren worden bijgestaan door een state of the art team. De avond voor het laatste gesprek belt Nixon, sky high van de whisky, Frost in zijn hotelkamer op, en zegt: ‘Jij en ik lijken erg op elkaar. Hoezeer we ook ons best doen om in de gunst te vallen bij de elite, we blijven altijd outsiders.’ Dit telefoongesprek heeft nooit plaatsgevonden, en maakt de film zwakker dan de werkelijkheid. Frost, die in de eerdere gesprekken steeds knock out werd geslagen door een wijdlopige Nixon, krijgt het op de heupen, doet wat speedresearch, pakt de documenten erbij, omcirkelt woorden, trekt scherpzinnige pijlen, en, jawel, in de laatste ronde is Nixon als was in Frost’s handen. Jammer.

De leidende gedachte van het toneelstuk, lekker meta opgeleukt met monitoren, is dat de close up Nixon de das had omgedaan. No matter wat hij zei, de camera registreerde zijn vermoeidheid, schuldgevoel, en verslagenheid. Ook flauwekul.

Wie de moeite neemt om het feitelijke interview te zien zal ontdekken dat de film en het toneelstuk er naast zitten. Frost is ijzingwekkend goed op de hoogte, zo goed dat Nixon feitelijk genageld op de stoel zit. Er is geen ontkomen meer aan. Dat krijg je niet met een avondje speedresearch voor elkaar. Nixon heeft geleerd van vorige wanprestaties op TV en er is geen zweetdruppel te zien, het gevolg van een zakdoek die hij continu depklaar op de stoelleuning had liggen, en de afspraak dat het gedep niet gefilmd zou worden.

Nixon blijft aanvankelijk draaien, maar Frost hamert als een specht door, waarbij het knappe is dat Frost Nixon’s redenaties blijft begrijpen, die oscilleren tussen aandachttrekkers als ‘now here’s the point’, gevolgd door hypnotiserende legalspeak, en tegelijkertijd tot zichtbare ergernis van Nixon blijft teruggrijpen naar de rode draad. Wat nog knapper is als je weet dat die rode draad een gekmakende geshredderde confetti is van halfgewiste tapes, weggelaten zinsnedes, wel of niet geboden zwijggeld, data waarop Nixon al iets wist of juist nog net niet, enzovoort. Nixon heeft niet zozeer dossierkennis, hij IS het dossier, dus voor hem is het makkelijk om op de opportune momenten weer een nieuw feit of een andere weging van hetzelfde feit tevoorschijn te toveren. Wat Frost feitelijk doet is in de psychose van Nixon stappen, met behoud van eigen gezond verstand. Door dit mentale splitscreen zie je per shot de wallen onder de ogen van Frost opbollen. Aan het eind van het interview hangt hij letterlijk met open mond in zijn stoel.

Kritiek op de film van sommigen is dat een voetnoot in de geschiedenis tot epische proporties wordt opgeblazen, maar a. wat is daar mis mee? en b. daar gaat het helemaal niet om. De eer van twee mannen staat op het spel, en je zit midden in de ring. Het mooiste is nog wel dat de bokswedstrijd verandert in een ballet op het moment dat Nixon aan Frost vraagt: ‘Hoe zou jij dit dan noemen?’ Frost werpt zijn aantekeningen demonstratief opzij (zie je niet in het echte interview, gebeurt wel) en zegt: ‘Volgens mij wil het publiek drie dingen van u…’ Niet in de film, wel in het echte gesprek: de overvliegende vliegtuigen, alsof nu pas de laatste POWS uit Vietnam worden ingevlogen – het gedreun dat bij Nixon de godganse dag in zijn schedel galmt.

Een poll na de uitzendingen wees uit dat 69% van het publiek nog steeds vond dat Nixon bezig was met een cover up. Onbegrijpelijk. Frost wint, Nixon wint, want hij bekent in stijl. Ik ben ervan overtuigd dat Nixon na deze uitzending opgelucht was en verder kon.


hier deel 2, 3, 4, 5, 6, 7 en 8.

Geplaatst in Talkshow | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Nation Building#2: Post 911 Ads


tsunami_ad_WWF

In het vorige bericht zagen we al hoe de talent show Afghan Star de Afghanen dichter tot elkaar heeft gebracht dan alle smart bombs bij elkaar. Eigenlijk is het de job van de staat om de boel bij elkaar te houden, maar vaak is het effectiever om die last te delen, want ook nation building kan je outsourcen.

Na de aanslagen van 11 september 2001 woei een snijdende wind van patriottisme door Amerika. Als je geen flag pin op je revers droeg, was je een ‘freedom hater‘. Dan trok Donnie Rumsfeld een zwarte zak over je kop en kreeg je een enkeltje naar een pijnschuur in een warm land. Overal wapperden lintjes, overal stars en stripes. Ook op tv. Veel bedrijven maakten ter herinnering aan de aanslagen van 11 september 2001 een speciale commercial. Om de doden te herdenken, maar ook om het nationale zelfvertrouwen uit te deuken. Een bloemlezing:

Telecomkeizer Verizon speelt met een royaal gebaar de nationalistische troefkaart, maar kiest voor een veilige uitvoering met veel close-ups van kinderen rondom het Vrijheidsbeeld. In zwartwit natuurlijk. Zorgvuldig gescreende blanke en bruine kleuters in slow motion onder begeleiding van The Prayer, een duet van Josh Groban met Jewel Anguay dat doet denken aan de slechtste afleveringen van Glee. Voordeel: geen hijgerige voice-over.

Na 11 september had American Airlines een groot probleem: Vlucht AA11 crashte in de noordelijke Twin Tower en vlucht AA77 ramde het Pentagon. Dat schept geen vertrouwen. American Airlines koos voor de vlucht naar voren: ‘We are more than an airline. We are a way of life.’ De spot is zwanger van heroïek, vastberadenheid en vaderlandsliefde, maar je krijgt toch zin om op vakantie te gaan.

Humor en 11 september gaan niet goed samen. Je beledigt altijd wel iemand. Kudo’s voor voedselgigant Kraft om het toch te proberen.

De aanslagen op het WTC bleken voor het Wereld Natuur Fonds (World Wildlife Fund) aanleiding om vol in te zetten op de angst en tegelijkertijd het milieu-correcte vingertje te heffen: de tsunami was veel erger. Weet je wel hoeveel vliegtuigen je daarvoor nodig had?! Eén uitzending was voldoende voor een moesson aan opzeggingen bij het WWF. De commercial (plus de printversie bovenaan dit bericht) bleek het werk van de Braziliaanse franchise van DDB, al ontkende het reclamebureau in eerste instantie elke betrokkenheid.

De herdenkingsspot van bierbrouwer Budweiser is ook slechts één keer uitgezonden. Niet vanwege publieke verontwaardiging, maar uit angst dat de omzet ging stijgen. Een tragedie is leuk, maar je mag er natuurijk niet aan verdienen.

Geplaatst in Reclame | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie