Trilogie van Roem en Verlangen


Wat X-Factor, Popstars en The Voice of Holland niet begrijpen, is dat de werkelijke sterren van talent shows al in een vroeg stadium sneuvelen. Niets is lekkerder dan een avondje plaatsvervangende schaamte vol sneue ROC-dropouts die elke noot vol overgave missen, maar desondanks heilig blijven geloven in hun eigen Unieke Talent.

In 1979 ontmoette regisseur Trent Harris zo’n Uniek Talent op de parkeerplaats van het lokale televisiestation Channel 2 in Salt Lake City. Per toeval, want hij stond gewoon zijn nieuwe videocamera te testen. Zodra hij de 21-jarige ‘Groovin Gary’ voor de lens krijgt, grijpt deze zijn kans en nodigt Harris uit voor zijn aanstaande optreden als Olivia Newton John in het buurthuis van Beaver, Utah. Met pruik, in full drag en live gezongen. De ontmoeting, Gary’s metamorfose tot Olivia (Newton Don voor de gelegenheid) en zijn optreden zijn te zien in de korte documentaire The Beaver Kid, het eerste deel van de Beaver Trilogy.

Harris was zo gegrepen door de simpele maar aaibare Gary, dat hij dezelfde film nog tweemaal maakte als drama. In The Beaver Kid 2 (1981, budget 100 dollar) bewijst een piepjonge Sean Penn zijn zeldzame klasse als talentloze wannabe. We vallen erin op het moment dat de grimeuse hem met een paar onvaste basisingrepen transformeert tot Olivia (Neutron Bomb in dit deel). Het betreffende fragment is vrij kort; publiek toegankelijke beelden van Penn in deze rol zijn zeer schaars, en misschien is dat maar beter zo.

In het laatste hoofdstuk (The Orkly Kid, 1985) neemt Crispin Glover – bekend van zijn rol als vader George McFly in Back to the Future – de rol van Gary voor zijn rekening. Hij is zonder twijfel de beste drag queen van de drie en leeft zich volop in, maar zijn stem kraakt en hapert. Het origineel was beter. Ook Gordon zal opgelucht zijn dat Glover uiteindelijk voor een acteercarrière heeft gekozen.

Via de Beaver Trilogy heeft Groovin’ Gary met terugwerkende kracht alsnog een sterrenstatus bereikt. Volgens geruchten schuurde hij vlak na zijn optreden tegen het suïcidale aan, maar dankzij Harris’ drieluik kreeg hij 22 jaar later alsnog zijn felbegeerde roem en erkenning toen de re-edit in 2001 furore maakte op het Sundance Film Festival. Lang heeft hij er niet van kunnen genieten, want in 2009 stopte Gary op 50-jarige leeftijd definitief met grooven. Eeuwig zonde. He could have had his own show…

Over lithium

Arjen van Lith (1971) is a Dutch artist and writer. He lives in Amsterdam, the Netherlands and in Austin, Texas.
Dit bericht werd geplaatst in Documentaire, Film, Muziek, Talent show en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s