De Vloek van de Mona Lisa


Mona Lisa Detail

In 1963 wordt de Mona Lisa op een matras vastgebonden en per boot naar New York vervoerd. In het Museum of Modern Art wordt ze geëxposeerd. Dan gaat volgens de Australische kunstcriticus Robert Hughes (1938) alles mis. ‘Mensen kwamen niet om naar de Mona Lisa te kijken, maar om haar gezien te hebben.’

Kunst is geen kunst meer, maar een product. In 1973 veilt kunstverzamelaar Robert Scull zijn collectie, waaronder een werk van Hughes’ favoriete kunstenaar Robert Rauschenberg. Rauschenberg is pissed off. Hij gatecrashed de veiling en stompt Scull (deel 5, 2:10 sec). Scull slaat verbaal terug:’Maar die hogere prijzen zijn toch ook goed voor jou?’

Hughes zit een groot deel van de documentaire als een gedesillusioneerde pad in een New Yorkse taxi terwijl de wereld om hem heen per shot verder banaliseert. Ronald Lauder, stinkend rijke erfgenaam van het cosmeticaconcern Estéee Lauder betaalt in 2006 135 miloen dollar voor ‘Adèle Bloch-Bauer I‘ van Gustav Klimt, uit 1907. Volgens Lauder is het de nieuwe Mona Lisa. Wie betaalt bepaalt? Hughes merkt op dat als je een obscene hoeveelheid geld voor een schilderij betaalt dit niet automatisch betekent dat de aankoop ook in artistieke waarde stijgt.

Hoogtepunt (deel 11) is het bezoek van Hughes aan kunstverzamelaar Mugrabi, wiens vader 800 Warhols in bezit heeft. Hughes vindt Warhol leuk begonnen, maar in de jaren zeventig veranderd in saaie zakenman, ‘branded to the hairline.’ Mugrabi legt met het zweet op de bovenlip uit wat zo goed is aan Warhol. En aan Richard Prince. Hij is geen partij voor Hughes.

Heeft Hughes gelijk en loopt kunst zelfs het gevaar om te verdwijnen? De veronderstelling dat kunst en commercie hopeloos aanelkaar gelijkgeschakeld zijn veronderstelt dat het vroeger anders was. Maar wie betaalde de graven van de farao’s? Wie financierde de Mona Lisa? En is niet 95% van de Renaissance kunst ook pure dick swinging?

Commercie is niet plotseling in de kunstwereld geïntroduceerd. Maar het is inderdaad triest als de waarde van een kunstwerk alleen maar zit in de extreme prijs. Hughes vindt Damien Hirst’s blingschedel een dieptepunt. Maar je kunt For the Love Of God ook zien als een subtiel commentaar op dit prijzenfetisjisme.

Het hoofdschudden van Hughes is in ieder geval zelf ook een kunstwerk. Gratis.

Hier deel 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, en 12.

Over D*J*K

Sun in Gemini, Moon in Aquarius, Scorpio rising,
Dit bericht werd geplaatst in Documentaire, Kunst en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De Vloek van de Mona Lisa

  1. Selma zegt:

    Geen speld tussen te krijgen.
    Kunst is altijd van de allerrijksten geweest.
    Waren er geen onderdrukkende uitzuigende heersers geweest, dan hadden wij nu niet van de Egyptische kunst kunnen genieten, noch van de Mona Lisa etcetera etcetera. We mogen die graaiende zelfverwennende rijken van alle eeuwen dus dankbaar zijn.
    Als volkse typen rijk worden, als niets komt tot iets, dan schaft het zich confectiezwembaden aan, witte plastic boten, modekoninkjeskleren en blingbling.
    Maar mensen die vanouds aan zeer veel geld gewend zijn hebben smaak, en daarom bezitten wij als gemeenschap de mooist denkbare kunst, al zijn zij dan officieel de eigenaren (geweest).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s