Een Bekentenis Waar 45 Miljoen Mensen Op Zaten Te Wachten


I'm Not A Crook
In 1977 zat Richard Nixon volledig aan de grond. Zijn reputatie dankzij Watergate naar de klote, iedere mogelijkheid op politieke invloed verkeken, en een land dat hem haatte. En waar ging het uiteindelijk om? Alleen al de grootscheepse flessentrekkerij van de Bush clan maakt van Watergate zoiets als het rippen van een KitKat. Bovendien: nu wordt de hele Amerikaanse bevolking 24/7 gebugged. Talkshow host David Frost had het ook niet makkelijk: de roem van de presentator was als een champagnekurk omhooggeknald in de VS, maar die kurk was net zo snel weer gedaald en had een zachte landing in Australië gemaakt, waar Frost met het hosten van proto-reality show Great Escapes dreigde op te lossen in zijn eigen luchtigheid. Om zichzelf meer graviteit te geven wil hij Nixon interviewen. Nixon accepteert het aanbod van het vermeende lichtgewicht, voor 600.000 dollar. Frost schiet dit bedrag grotendeels uit eigen zak voor. De enige adverteerder die mee wil doen is een hondenvoer producent.

De film Frost/Nixon, gebaseerd op een toneelstuk, dramatiseert de gesprekken tussen Frost en Nixon. Frost wordt neergezet als een van oppervlakkigheid glimmende playboy, Nixon als een geslepen en geslagen schaker.
De interviewmarathon ( in de film zijn het vier sessies, in werkelijkheid waren het er twaalf van twee uur) is verfilmd als een bokswedstrijd waar beide heren worden bijgestaan door een state of the art team. De avond voor het laatste gesprek belt Nixon, sky high van de whisky, Frost in zijn hotelkamer op, en zegt: ‘Jij en ik lijken erg op elkaar. Hoezeer we ook ons best doen om in de gunst te vallen bij de elite, we blijven altijd outsiders.’ Dit telefoongesprek heeft nooit plaatsgevonden, en maakt de film zwakker dan de werkelijkheid. Frost, die in de eerdere gesprekken steeds knock out werd geslagen door een wijdlopige Nixon, krijgt het op de heupen, doet wat speedresearch, pakt de documenten erbij, omcirkelt woorden, trekt scherpzinnige pijlen, en, jawel, in de laatste ronde is Nixon als was in Frost’s handen. Jammer.

De leidende gedachte van het toneelstuk, lekker meta opgeleukt met monitoren, is dat de close up Nixon de das had omgedaan. No matter wat hij zei, de camera registreerde zijn vermoeidheid, schuldgevoel, en verslagenheid. Ook flauwekul.

Wie de moeite neemt om het feitelijke interview te zien zal ontdekken dat de film en het toneelstuk er naast zitten. Frost is ijzingwekkend goed op de hoogte, zo goed dat Nixon feitelijk genageld op de stoel zit. Er is geen ontkomen meer aan. Dat krijg je niet met een avondje speedresearch voor elkaar. Nixon heeft geleerd van vorige wanprestaties op TV en er is geen zweetdruppel te zien, het gevolg van een zakdoek die hij continu depklaar op de stoelleuning had liggen, en de afspraak dat het gedep niet gefilmd zou worden.

Nixon blijft aanvankelijk draaien, maar Frost hamert als een specht door, waarbij het knappe is dat Frost Nixon’s redenaties blijft begrijpen, die oscilleren tussen aandachttrekkers als ‘now here’s the point’, gevolgd door hypnotiserende legalspeak, en tegelijkertijd tot zichtbare ergernis van Nixon blijft teruggrijpen naar de rode draad. Wat nog knapper is als je weet dat die rode draad een gekmakende geshredderde confetti is van halfgewiste tapes, weggelaten zinsnedes, wel of niet geboden zwijggeld, data waarop Nixon al iets wist of juist nog net niet, enzovoort. Nixon heeft niet zozeer dossierkennis, hij IS het dossier, dus voor hem is het makkelijk om op de opportune momenten weer een nieuw feit of een andere weging van hetzelfde feit tevoorschijn te toveren. Wat Frost feitelijk doet is in de psychose van Nixon stappen, met behoud van eigen gezond verstand. Door dit mentale splitscreen zie je per shot de wallen onder de ogen van Frost opbollen. Aan het eind van het interview hangt hij letterlijk met open mond in zijn stoel.

Kritiek op de film van sommigen is dat een voetnoot in de geschiedenis tot epische proporties wordt opgeblazen, maar a. wat is daar mis mee? en b. daar gaat het helemaal niet om. De eer van twee mannen staat op het spel, en je zit midden in de ring. Het mooiste is nog wel dat de bokswedstrijd verandert in een ballet op het moment dat Nixon aan Frost vraagt: ‘Hoe zou jij dit dan noemen?’ Frost werpt zijn aantekeningen demonstratief opzij (zie je niet in het echte interview, gebeurt wel) en zegt: ‘Volgens mij wil het publiek drie dingen van u…’ Niet in de film, wel in het echte gesprek: de overvliegende vliegtuigen, alsof nu pas de laatste POWS uit Vietnam worden ingevlogen – het gedreun dat bij Nixon de godganse dag in zijn schedel galmt.

Een poll na de uitzendingen wees uit dat 69% van het publiek nog steeds vond dat Nixon bezig was met een cover up. Onbegrijpelijk. Frost wint, Nixon wint, want hij bekent in stijl. Ik ben ervan overtuigd dat Nixon na deze uitzending opgelucht was en verder kon.


hier deel 2, 3, 4, 5, 6, 7 en 8.

Advertenties

Over D*J*K

Sun in Gemini, Moon in Aquarius, Scorpio rising,
Dit bericht werd geplaatst in Talkshow en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s